miércoles, 15 de junio de 2011

El saludo de Iván


    Hola, yo soy Iván y veo que ya conocéis a Eva, esa chica con la que comparto blog y que se me ha adelantado con su presentación. No se qué pasa con las mujeres que siempre nos acaban ganando la mano, pero eso no quiere decir nada por que ya estoy aquí, un poco rezagado, pero dispuesto a contaros algo de mi vida.
    La llegada de Eva, no ha estado mal, me ha parecido graciosilla, pero en el fondo se ve que es una cría, claro, ¿qué se podía esperar de una recién nacida?Yo ya soy mayor, un chico emprendedor y con visión de futuro. Todas las mañanas emprendo el camino hacia el parvulario de la mano de mi abuela Carmen, por que mis papás trabajan fuera de casa y no me pueden llevar. A pesar de esto, dicen que tienen mucha suerte, pero no se a qué se refieren, sólo tengo dos años y las cosas de los padres no las entiendo.
    Os había dicho que tengo visión de futuro y es verdad por que, cuando se tienen dos años, hay mucho tiempo por delante, poco pasado y encima, no te acuerdas de nada. Todavía soy muy joven, pero se que llegaré a hacer algo importante en la vida, seguro, ya lo estoy viendo.
    Por ahora y como niño que soy, lo que me encanta es jugar en el parque con mis amigos. Mas que de tobogán, yo soy de columpio y de jugar con la tierra, el barro, pero mamá siempre me riñe cuando me los llevo a la boca, la tierra y el barro, claro, por que dice que eso es caca y que me pongo perdido. No lo comprendo, todo lo que me gusta, es caca. Con papá las cosas son...diferentes, me divierto mas por que a él no le molesta que me ponga de barro hasta las orejas; cuando acabo, nos vamos a lavar el coche, él me moja con la manguera y ¡listos! Nos lo pasamos muy bien, pero cuando llegamos a casa, contentos y chorreando, mamá se enfada muuucho con nosotros, entonces papá, me guiña el ojo, se ríe bajito y nos metemos en la ducha muy deprisa, para no oír los gritos. ¿Por qué las mamás siempre friegan el suelo cuando los papás y los hijos lavan el coche?
     Hay muchas cosas que no entiendo, por ejemplo, eso que dice mi padre cuando me ve chutar el balón, aunque falle el gol: "Este niño es un fenómeno y nos va a sacar de pobres".¿Fenómeno, pobres?¡Qué palabras mas raras usan estos mayores! Mi  papi siempre me llama campeón: "campeón esto, campeón lo otro, chócala campeón". No se por qué lo dice, pero a mi me gusta y me siento importante, sobre todo cuando lo hace delante de Clara, una niña del baby que quiere ser mi novia. Es simpática, guapa y muy lista por que ya hace pís ella solita. Bueno, yo estoy a punto y seguro que este verano lo consigo del todo ¡Uy que bien!: verano, vacaciones, leche fresquita con colacau y correr por la orilla de la playa, pero esta vez de la  mano de papá y mamá.
     Y ya está, que como soy pequeño, me canso de pensar. Sí, vale, nacer es muy cansado y lo se por que yo también he nacido, pero pensar es cansado y aburrido por eso prefiero jugar en el parque,  enguarrarme con el barro y después de bañarme y cenar, irme a la cama con dos besos de buenas noches y un cuento que me haga soñar.
                                                                                                 A mi " Luz de Estrella"


16 comentarios:

  1. ¿Por qué será que la situación que cuenta Iván me suena? Todo lo que me gusta es malo, o engorda. Yo tampoco entendería a los mayores si tuviera su edad.¿Quién nos entiende? Un saludo y sigue adelante.

    ResponderEliminar
  2. Ay Rosabel, mi queridisima amiga, sigue, sigue, sigue asi.
    Te quiero
    juani

    ResponderEliminar
  3. La entrada de Iván me ha hecho mucha ilusión. Ya me apetecía saber de él. Parece tierno e inteligente. Me ha dado risa eso de que es más de columpio, ¡yo también lo era!
    Un besote y continúa. ¡La historia es genial y muy original!

    ResponderEliminar
  4. Per un moment he tornat 30 anys enrere recordant al "Iván" q jo tenía en casa,menudo trastet!!!!_
    Continua aixi cosineta.Un bst

    ResponderEliminar
  5. Ana J.Estoy de acuerdo contigo...y con Iván, todo lo que nos gusta es malo...o casi todo. Gracias por comentar y además, a los adultos,no hay quien nos entienda. Un abrazo

    ResponderEliminar
  6. Juani: Cualquier día de estos, escribo alguna anécdota escolar, sobre "peluqueras" en clase, o adolescentes actrices, como nosotras en "La bandeja",hace mas de treinta años ¿Recuerdas? Sígueme.Besos.

    ResponderEliminar
  7. Yolanda: Gracias por seguir mi blog, teniendo tanto que hacer en el tuyo, "Yolanda Quiralte, escritora". Iván es así y de mil formas mas y creo que se ha picado un poco con Eva, pero están "condenados" a entenderse, como se suele decir. Un abrazo

    ResponderEliminar
  8. Bea: Ja veig que me vas seguint de prop (per si cau algo, vom tu vas dir) Gracies, bonica.Mira bé la foto, es part de la teua familia "postissa".

    ResponderEliminar
  9. M´ha agrada`t molt la foto està molt graciósss..en la maneta com saludant,jaja molt graciós que bonic!!!SEGUEIX AIXÍ ROSETA..BEL

    ResponderEliminar
  10. És difícil entendre a la gent gran.
    Fins i tot quan tu, ets més gran que la gent gran. Entenent per majors, persones que estan per sobre de tu. La veritat és que no m'identifico molt amb Ivan, però veig que és un xaval dinàmic que valora coses tan naturals com ficar-se fang a la boca, pràctica habitual en la meva infantesa quan la majoria de carrers estaven sense pavimentar.
    També em sembla estrany que diga que sempre són les mares les que freguen el terra. Amb l'edat d'Ivan els pares solen ser ms participatius en les tasques de la llar del que solien ser els meus pares. És més. Amb la meva actual feina es pot dir que jo sóc el "amo de casa" i ningú s'estranya per això.
    Seguirem doncs a aquesta parelleta per veure les diferències entro dos infàncies tan apartades pel temps.

    ResponderEliminar
  11. Amic tertulià: Gracies per el teu cometari i la teua aportació al tema. Malhauradament hi han encara molts pares d´Ivans com el d´esta entrada, però segur que en algún moment tindrém un pare, germá o el propi Iván, diferent. Ja sabem, Iván no es un personatge, son molts. T´amime a enviar-me un xicotet relat desde la visió d´un home. com he dit, diferent a este.M´encantaría.Salut

    ResponderEliminar
  12. ke bonito,ke bonito,sigue asi,un abrazo.

    ResponderEliminar
  13. Me encanta Rosabel, sigue hermosa, sigue que hay mucha madera, un abrazote!!!!!!

    ResponderEliminar
  14. Aigua de Maig, quin pseudònim mes sugerent.Gracies per el comentari i per formar part de la meua gent, donant-me eixa aigua teua. Un abraç

    ResponderEliminar
  15. Alegría! Un abrazo, un beso y gracias por seguirme.

    ResponderEliminar
  16. Asia, eres como el continente, "grande". Gracias por tu apoyo.

    ResponderEliminar